Τελευταίο Σχόλιο:

Δυστυχώς σε αυτή τη χώρα περιμένουμε ακόμη το Μεσσία. Τον περιμέναμε με την επανάσταση του 1821 (Μεγάλες Δυνάμεις), τον περιμέναμε να μας κάνει κράτος όταν απελευθερωθήκαμε (Καποδίστριας… και τελικά τον φάγαμε), τον περιμέναμε στο πόλεμο του 1940 (πάλι οι Μεγάλες Δυνάμεις που βάλανε το χεράκι τους για τον ελληνικό εμφύλιο), τον περιμέναμε μετά τη Χούντα (Καραμανλής) και σήμερα τον επόμενο.  Αναρωτιέμαι όμως, ενώ περιμένουμε τι άλλο κάνουμε; Τίποτα… απολύτως τίποτα.

Ο Έλληνας μπορεί πάντα να ήταν φτωχός αλλά ήταν και περήφανος. Ωστόσο γύρω από το 1981 και μετά, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι, νομίζαμε ότι γίναμε πλούσιοι και αφήσαμε τη περηφάνια απέξω. Συνδέσαμε τον υπερκαταναλωτισμό, την εύκολη ζωή, την καλοπέραση, με το πλούτο. Και να που καταλήξαμε σήμερα. Προσπαθώντας να αποκτήσουμε όσο περισσότερα γινόταν με το λιγότερο κόπο, είτε υλικά είτε πνευματικά, αφήσαμε όλα τα υπόλοιπα πίσω. Παιδεία, υγεία, οικονομία, έρευνα, όλο στο βωμό της εύκολης ζωής. Αλλά και κάποιος αξιόλογος να υπήρχε, κάποιος που προσέφερε, που προσπάθησε να κάνει βήματα εμπρός, αντί να τον στηρίξουμε τον κατασπαράζαμε. Θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι με «κάποιο κόλπο» κατάφερε ότι κατάφερε.

Έτσι λοιπόν κατασπαράζοντας τον όποιο προσπαθεί μέσα από τη δουλειά και το κόπο να δημιουργήσει το οτιδήποτε, άλλο τόσο τυφλά υποστηρίζουμε τον οποιοδήποτε μεσσία που με παχιά λόγια και υποσχέσεις έρχεται και ζητάει να μας εξουσιάσει. Επιπρόσθετα όλο αυτό το διάστημα πάλι περιμέναμε… δε κάναμε απολύτως τίποτα.

Ως κοινωνία λειτουργούμε με μία λογική πως για όλα τα δεινά μας φταίνε όλοι οι άλλοι και εμείς είμαστε αθώοι. Περιμένουμε από τους άλλους να δώσουν λύσεις με το όποιος κόστος αλλά εμείς απλά να καρπωθούμε τα παράγωγα των λύσεων χωρίς να έχουμε προσφέρει καθόλου στη διαδικασία. Δε χρειάζεται να είσαι ένοχος για να αναλάβεις ευθύνη. Όπως καθημερινά αναλαμβάνουμε ευθύνη για τη διατροφή μας, τις σωματικές ανάγκες έτσι μπορούμε να αναλάβουμε ευθύνη για να σπρώξουμε μία κατάσταση στο καλύτερο. Και δε χρειάζεται να στήσουμε ιδεολογικούς, κομματικούς μηχανισμούς για αυτό. Μπορείς να βοηθήσεις το σπίτι σου, το γείτονα σου, τον φίλο σου. Είναι ένα βήμα.

Και ναι, η κατάσταση είναι ένας ατέρμονος βρόχος γιατί όπως έγραψα παραπάνω, ένα καλό θα πας να κάνεις και θα συναντήσεις μίσος και σπαραγμό. Αλλά εκεί είναι το στοίχημα. Να μη λυγίσεις, να συνεχίσεις. Να αποδείξεις πως κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε  στα χέρια μας όλα εκείνα που μπορούμε εμείς οι ίδιοι να λύσουμε και να πάψουμε πια να περιμένουμε μεσσίες.