Τελευταίο Σχόλιο:

Φιλοσοφώντας:

Θυμάμαι ότι είναι κάτι το ασύλληπτο η φαντασία του είναι σου.Θα κάνω ότι πρέπει για να αγαπήσεις τη ζωή και όχι τη νίκη ματαιοδοξίας της καθημερινότητας του υπάρχοντος βεβαρημένου καθεστώτος υπαρξιακής κατανάλωσης.

Δύναται ολοκλήρωση σκοπού αληθινού διά βέβαιη πραγματικότητα πηγάζουσα εκ ουρανού απύθμενων πηγαδιών. Τα ουράνια πηγάδια είναι σε θέση ισχύος του ενός στην γη, με μέσο ολοκλήρωσης το ένα του απείρου. Το απειρίζειν, σχεδόν φτάνει στο επιθυμητό αποτέλεσμα του ενός και μοναδικού κεντρικού σφάλματος ενέργειας, αποσχίνουσας της ύλης που εμπεριέχεται στο σύμπαν. Το κεντρικό αυτό σφάλμα αντιπροσωπεύει την ανυπαρξία ενός ουράνιου πηγαδιού, το οποίο φέρνει κοντά μας το θεμελιώδες διά τη ζωή στοιχείο υπάρχουσας ανάγκης και πολυτελείας. Η ανάγκη διά υλοποίηση της ένθερμης εικονικής αποτελεσματικότητας, διακατέχεται από συναισθήματα αγάπης και μίσους. Η ανάγκη αυτή δε προβάλει στο άτομο την ιδιότητα της εξωτερικής μεγαλοσύνης της προσωπικότητάς του. Μετασχηματίζοντας αυτή την ανάγκη σε κάτι το μαγικό κι εξωπραγματικό προκύπτει αδάμαστη ενέργεια έρωτα. Κρούση αγάπης μίσους παράγει ύλη, κόσμια, υπάρχουσα στο σύμπαν της οποίας η ανάγκη αναλίσκεται σε φως.

Το υπάρχον φώς απλώνει τα φτερά του εις ουράνια πέλματα ουράνιου πατέρα, ο οποίος ντύνει τη Μεγαλόχαρη με παιδί του λευκό. Η σύσταση της σχετιζόμενης ιδιοτέλειας της εφαρμοσμένης κάθαρσης του ατόμου, έρχεται στο όνειρο φωτός σαν ένα μικρό κύτταρο, έτοιμο για αναπαραγωγή. Στην ολοκλήρωση της φερόμενης ως φωτισμένης αυτής ανάγκης, η πραγμάτωση του ατόμου γίνεται σταδιακά με όρο συνύρπαξη αλήθειας και ψεύδους. Ως ο ένοχος φέρων τέλεια αίσχη, δυνάμεθα προσδιορίσομε το χάος. Χάος, το οποίο, εν αντιθέσει φωτός μεγαλοπρέπεια, υποθάλπει τα όνειρα του ατόμου για εξιλέωση της ψυχής στον ουράνιο πατέρα. Χάος δημιουργήθει απ` αρχής. Ο ουράνιος πατέρας τέλειος εστί, έτσι ώστε μέσω εύρεσης χάους, φτάνοντας σε σημείο καίριο υπαρξιακής ανάγκης διά υπολογισμό του ενός και μόνο υπέροχου πλάσματος βοηθείας, να γίνεται η επαλήθευση ουράνιας συμπαντικότητας και αρμονίας.

Σύμπτυξη αρμονίας και χάους δημιουργεί μέσο ολοκλήρωσης μιας αποτελεσματικής ιδιαιτερότητας του υποσυνόλου ενός αναγκαστικού καθεστώτος παράτολμης ενέργειας. Γεννώντας κλίμακα απείρου σχετιζόμενου του ενός, υποστηρίζουμε το εγώ του ανεξάρτητου συμφέροντος της προαναφερθείσας ουράνιας συμπαντικότητας. Εκλέγοντας λοιπόν την αδάμαστη ενέργεια του έρωτα στο μέγεθος αγάπης, είμεθα εις θέση να αναλογιστούμε την ιδιαιτερότητα της αυτοσυντήρησης του διαπλανητικού μοντέλου ιδιοτήτων ενός γεννώμενου άστρου αρμονίας. Χρειαζόμεθα ανάγκη διά αποτελεσματική διεκπεραίωση της λειτουργικότητας του μοντέλου ολοκλήρωσης πιθανοτήτων της ουράνιας εκμετάλλευσης του ανθρώπου.

Η εκμετάλλευση του ανθρώπου μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας γαλαξιακής ενδοστρεφής συνύρπαξης των όντων. Συνεπώς ο αληθινός σχετιζόμενος με αγάπη ενεργειακός κύκλος εις τον οποίον εμπεριέχεται κοσμική αταξία, περιβάλει την φαιά ουσία της ζωής. Αυτός ο κύκλος χρειάζεται και μόνο, διά την σωστή συνύρπαξη των εν ζωή πλασμάτων. Χρησιμοποιώντας ενεργειακά, την κοσμική αταξία εμπεριεχόμενη εις τον προαναφερθέν ενεργειακό κύκλο φθάνουμε στο συμπέρασμα ότι η αγάπη του έρωτα μπορεί να ξεπεράσει τα λεπτά σύνορα της τροχιάς του ηλιακού μας συστήματος. Αν η αγάπη γίνει αντιληπτή από εξωγενής παράγοντες εύρεσης απότομων μεταβολών ενέργειας της περίσσιας αταξίας του ενεργειακού κύκλου, η συμπαντική αρμονία θα επέλθει εις τέλμα.

Η συνέχεια εδώ.