Τελευταίο Σχόλιο:

Το έχω πει πολλές φορές και θα το πω άλλη μία. Η βλακεία σε αυτή τη χώρα αγγίζει διαστάσεις που και σε ταινία να τα βλέπαμε δε θα τα πιστεύαμε. Είμαστε ένας λαός, ταυτόχρονα ικανός, για τα καλύτερα και για τα χειρότερα. Διαιρεμένοι σε χίλια κομμάτια για χίλιους λόγους κι όμως μία εξωτερική απειλή μας ενώνει τόσο πολύ που γινόμαστε αντικείμενο θαυμασμού.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της ιστορίας είναι ο εμφύλιος. Χύσαμε αίμα για να διώξουμε Γερμανούς και Ιταλούς και ύστερα σφαζόμασταν μεταξύ μας για το αν πρέπει κουμάντο να κάνουν οι Αριστεροί ή οι Δεξιοί. Το μεσαίο και μεγαλύτερο ξεχάσανε. Σήμερα η κατάσταση δε διαφέρει και πολύ. Εμφύλιο έχουμε και πάλι απλά δεν υπάρχουν σφαίρες και όπλα. Υπάρχουν οι ιδεολογίες. Πολιτικές, αθλητικές, κοινωνικές, οικονομικές και δε ξέρω εγώ τι άλλο. Φτιαχνόμαστε να μειώνουμε τον άλλον με όποιον τρόπο μπορούμε λες και δε ξέρω εγώ τι καταλαβαίνουμε. Αυτός που κοροϊδεύεις κύριος επειδή είναι βάζελος, ενώ εσύ είσαι γαύρος, επειδή αποκλείστηκε η ομάδα του, αύριο μπορεί να στον φέρει η αδερφή σου για γαμπρό. Το σκέφτηκες ποτέ κύριος; Μπααααααααααααααααα.

Έχουμε και λέμε. Οι Έλληνες σήμερα είναι χωρισμένοι σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και οι άλλοι, ΟΣΦΠ – ΠΑΟ και οι άλλοι, Αθήνα – Θεσσαλονίκη και οι άλλοι, Αριστεροί – Δεξιοί και οι άλλοι. Άμα έχετε άλλο να προσθέσετε σφυράτε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποστηρίζουμε διαφορετικές ιδέες, το πρόβλημα είναι πως αντιμετωπίζουμε τον άλλον που έχει διαφορετικά πιστεύω από εμάς. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί θα πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον σαν εχθρό; Έχετε αναρωτηθεί αν οδηγεί κάπου; Μια φορά πάντως οδηγείται στο θάνατο. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά του Τεμπονέρα, από τη πολιτική, και του Φιλόπουλου, από τον αθλητισμό. Ωραίος πολιτισμός…και οι μάνες μεσ’ τα μαύρα.

Τις πταίει θα σκέπτεστε; Πολύ ευχαρίστως να σας απαντήσω. Στην Ελλάδα το σύστημα είναι ανταγωνιστικό. Από τη μέρα που γεννιέστε σας μαθαίνουν να ανταγωνίζεστε τον οποιοδήποτε, ακόμη και τον ίδιο σας τον αδερφό (βλέπε κληρονομικά). Σου δηλητηριάζουν το μυαλό με λάθος λογικές. Λογικές του «ο θάνατος σου η ζωή μου». Να καρφώσεις το συμμαθητή που κάνει σκονάκι (μου το έχουν κάνει, και μάλιστα κοπέλα), να επιλέξεις να υποστηρίξεις όχι την ομάδα της πόλης σου, αλλά εκείνη που παίρνει τα περισσότερα, ακόμη και αν δεν έχεις πατήσει ποτέ πόδι στη πόλη που βρίσκεται, η οποία απέχει και 600 χλμ. Επιλέγεις το κόμμα, όχι γιατί έχει αξιόλογα στελέχη με προσωπικότητα, αλλά είτε επειδή είσαι κομματόσκυλο και αναζητάς να ζήσεις από το κρατικό κορβανά, είτε γιατί είσαι ημιμαθής ανόητος ιδεολόγος που ακόμα πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να γίνει όπως ήταν επί Σωκράτη και Πλάτωνα.

Και αφού στα έχουν καρφώσει όλα αυτά στο κεφάλι, στα καλλιεργούν στη χειρότερη του μορφή ενισχύοντας τις όποιες αντιθέσεις και διαφορετικότητες μπορεί να έχουν άνθρωποι που επέλεξαν διαφορετικά πιστεύω. Έτσι ξυπνάς μια μέρα και δεν είσαι απλά φίλαθλος της ομάδας σου. Είσαι μεσούσης ενός πολέμου όπου οι βασικοί σου έχθροι είναι οι έτεροι μεγάλοι αθλητικοί σύλλογοι από τη μία, και όλοι οι υπόλοιποι από την άλλη. Και όχι μόνο αυτό, πρέπει να υπερασπιστείς τα όσα πρεσβεύει ο σύλλογος. Δηλαδή «παλτά» που παίρνουν λεφτά τα οποία εμείς δε θα δούμε ποτέ, διοίκηση μες τη κομπίνα με το κράτος, χρέη που χρόνια ήταν κρυφά και τώρα κοιτάμε να βάλουμε επενδυτές – κορόιδα να τα πληρώσουν. Και εσύ τρέχα σα το μαλάκα να σε πνίγει η ανεργία, να αρρωσταίνεις και μέχρι να σε εξετάσουν να έχεις παίξει δέκα παρτίδες τάβλι με τον Άγιο Πέτρο, να θες να γίνεις επιστήμονας, και να αναρωτιέσαι αν είσαι σε Πανεπιστήμιο, ή μπουρδέλο, ή στρατόπεδο, ή κομματική συγκέντρωση.

Αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που σας διδάξανε τη συλλογική εργασία, την αλληλοστήριξη, τη αλληλοσυμπλήρωση; Ποτέ κυρίες και κύριοι, ποτέ. Ίσως να σας έχει μιλήσει κάνας φιλότιμος παπάς ποτέ αλλά μέχρι εκεί. Μια ζωή μέσα στη κόντρα με όλους και όλα. Εδώ κάνουμε σχέση και ανταγωνιζόμαστε το ίδιο άνθρωπο που λίγες ώρες πριν και λίγες ώρες μετά του είπαμε και θα του πούμε σαγαπώ. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτό το χάλι. Να πάψουμε να βλέπουμε εχθρούς αριστερά και δεξιά. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και με κανέναν. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε στη τελική. Λύση στο πρόβλημα δεν έχω εγώ. Έχει όμως ο καθένας μέσα του για τον εαυτό του, απέναντι στον ίδιο και μετά στους άλλους.

Το άρθρο αυτό θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους εκείνους τους στείρους κομπλεξικούς, που ζουν μέσα από την υποβάθμιση του είναι του άλλου. Δηλαδή στα κομματόσκυλα, στους ανεγκέφαλους φιλάθλους που νομίζουν πως η ζωή τους εξαρτάται από την ομάδα τους, στους πολιτικά ιδεολόγους είτε αριστερούς είτε δεξιούς, οι οποίοι  νομίζουν ότι επαναστατούν μέχρι να διοριστούν ή να τους αφήσει ο μπαμπάκας τη στρωμένη επιχείρηση, και πάνω από όλα σε εκείνουν που θέλουν να πιστεύουν ότι κρατούν τις τύχες μας.

Ξυπνήσαμε…έστω και αργά.