Ας ξεκινήσουμε από το αξίωμα. Ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός πρέπει να γιορτάζεται, ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με επανάσταση – απελευθέρωση μίας χώρας από τους κατακτητές της. Ωστόσο για να εορταστεί σωστά θα πρέπει το συγκεκριμένο έθνος να ξέρει την ιστορία του. Αν δεν τη ξέρει, αυτόματα δεν μπορεί να εκτιμήσει και την πραγματική αξία του γεγονότος.

Ιστορία πραγματική στα ελληνικά σχολεία δε διδάσκεται. Και με θλίψη μου βλέπω αυτό το καιρό στη τηλεόραση ότι προσπαθούν να κάνουν εντελώς ανιστόρητους. Προαιρετικό το μάθημα της ιστορίας!!!, επανασυγγραφή των ιστορικών βιβλίων σε όλες τι βαθμίδες με Τούρκους ιστορικούς έτσι ώστε να αφαιρεθούν τα κεφάλαια που δημιουργούν έριδες μεταξύ των δύο λαών!!! και φοβάμαι πως έπεται συνέχεια. Άρα, από τη στιγμή που το ελληνόπουλο από τη μία δε ξέρει ιστορία και από την άλλη από μικρό του έχουν περάσει την ιδεολογία πως αυτή η μέρα, είναι μέρα ξεγνοιασιάς, τεμπελιάς και «δεν έχουμε σχολείο», τότε η αξία της παρέλασης πάει στο κάλαθο των αχρήστων. Γίνεται για να γίνει. Βλέπεις μαθητές που παρελαύνουν να περπατάνε νωχελικά, βαρετά, αδιάφορα σε μία κατάσταση «να τελειώσουμε να πάμε για καφέ». Ιδιαίτερα οι κοπέλες είναι ντυμένες λες και πάνε στα μπουζούκια!! Οπότε όσοι θέλουν τη κατάργηση της παρέλασης το έχουν καταφέρει, χωρίς να έχουν προσπαθήσει καν. Το κράτος το κάνει για αυτούς.

Από την άλλη, οι δε, οι «πατριώτες» μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουν ολίγον τι, τις απόψεις τους. Ο πατριωτισμός δεν εξαντλείται κάθε 28η Οκτωβρίου και 25 Μαρτίου, ούτε στο μεταναστευτικό ζήτημα. Δεν μπορεί να βγαίνει και να λέει στα καφενεία και στις παρέες, ότι είναι πατριώτης όταν δεν ξέρει ούτε και εκείνος ιστορία, όταν είναι προγονόπληκτος, αλλά όταν του κάτσει η ευκαιρία για τη λαμογιά να δηλώνει από τους πρώτους παρόν, γιατί πολύ απλά δε παύει να είναι ο κλασικός Νεοέλληνας. Οπότε το συγκεκριμένο είδος Έλληνα, είτε είναι αυτός που κάνει παρέλαση, είτε είναι εκείνος που παρακολουθεί με «περηφάνια», πάλι δεν τιμά τους αγώνες που γίνανε.

Η παρέλαση από μόνη της δεν είναι τίποτα. Είναι τα ιδανικά, οι αρχές, η γνώση της ιστορίας που δίνουν την ουσία στην όλη διαδικασία. Βέβαια και η όλη διαδικασία μέσα στα σχολεία είναι απλώς απαράδεκτη. Αυτός που θα κρατήσει τη σημαία θα είναι αυτός με τον μεγαλύτερο βαθμό!!! Η σημαία δεν είναι βραβείο επίδοσης. Η σημαία είναι εκφραστής ενός ολόκληρου έθνους. Κανενός πατριωτισμός δε μπορεί να καθορίζεται από υποκειμενικές βαθμολογίες. Φταίνε και οι δάσκαλοι – καθηγητές που δε βοηθάνε έτσι ώστε τα παιδιά να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν καλύτερα τα πράγματα. Αλλά όλο το σχολείο έτσι είναι σε αυτή τη χώρα, στείρο και ανταγωνιστικό. Οπότε η παρέλαση έχει νόημα μόνο για τον σημαιοφόρο και τον παραστάτη. Όλοι οι άλλοι είναι η πλέμπα, σύμφωνα με το σύστημα γιατί δεν έχουν τους κατάλληλους βαθμούς να βρεθούν στις πρώτες σειρές.

Προσκυνάμε ένα κουφάρι, ένα πτώμα. Γιατί αυτό και τίποτα περισσότερο είναι η ιστορική συνείδηση και η έκφραση της (παρέλαση) σε αυτή τη χώρα. Κούφιες πολιτικές ιδεολογίες που δεν εκφράζουν κανέναν ιδανικό μιας και όλα τα ιδανικά του Έλληνα είναι το βόλεμα. Το 1821 πέρασε και αυτοί που έπρεπε να κάνουν το καθήκον τους το έκαναν. Το 1940 πέρασε και αυτοί που έπρεπε να κάνουν το καθήκον τους το έκαναν. Μόνο που εμφύλιος δεν σταμάτησε ποτέ. Συνεχίζουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας και αλίμονο αν έχουμε κάποιο σοβαρό λόγο να το κάνουμε. Αλλά εκτός από τον εμφύλιο έχουμε και έναν άλλον πόλεμο μπροστά μας. Το πόλεμο απέναντι στο σύστημα που κάποιοι φτιάξανε για μας, που μας έχει φέρει εδώ. Ανεργία, ανέχεια, προσβολή των θεσμών, καταπάτηση των όποιων δικαιωμάτων. Εκεί είναι ο πραγματικός εχθρός. Εδώ είναι ο δικός μας ο πόλεμος. Μπορούμε όμως να σταθούμε απέναντι και να πολεμήσουμε επάξια και με ανδρεία ή όλα θα τα ξεχάσουμε τη Κυριακή με το που ο διαιτητής σφυρίξει το τέλος του αγώνα;

Καληνύχτα και καλή μας τύχη…..

Ο Έλληνας μπορεί πάντα να ήταν φτωχός αλλά ήταν και περήφανος. Ωστόσο γύρω από το 1981 και μετά, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι, νομίζαμε ότι γίναμε πλούσιοι και αφήσαμε τη περηφάνια απέξω. Συνδέσαμε τον υπερκαταναλωτισμό, την εύκολη ζωή, την καλοπέραση, με το πλούτο. Και να που καταλήξαμε σήμερα. Προσπαθώντας να αποκτήσουμε όσο περισσότερα γινόταν με το λιγότερο κόπο, είτε υλικά είτε πνευματικά, αφήσαμε όλα τα υπόλοιπα πίσω. Παιδεία, υγεία, οικονομία, έρευνα, όλο στο βωμό της εύκολης ζωής. Αλλά και κάποιος αξιόλογος να υπήρχε, κάποιος που προσέφερε, που προσπάθησε να κάνει βήματα εμπρός, αντί να τον στηρίξουμε τον κατασπαράζαμε. Θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι με «κάποιο κόλπο» κατάφερε ότι κατάφερε.

Έτσι λοιπόν κατασπαράζοντας τον όποιο προσπαθεί μέσα από τη δουλειά και το κόπο να δημιουργήσει το οτιδήποτε, άλλο τόσο τυφλά υποστηρίζουμε τον οποιοδήποτε μεσσία που με παχιά λόγια και υποσχέσεις έρχεται και ζητάει να μας εξουσιάσει. Επιπρόσθετα όλο αυτό το διάστημα πάλι περιμέναμε… δε κάναμε απολύτως τίποτα.

Ως κοινωνία λειτουργούμε με μία λογική πως για όλα τα δεινά μας φταίνε όλοι οι άλλοι και εμείς είμαστε αθώοι. Περιμένουμε από τους άλλους να δώσουν λύσεις με το όποιος κόστος αλλά εμείς απλά να καρπωθούμε τα παράγωγα των λύσεων χωρίς να έχουμε προσφέρει καθόλου στη διαδικασία. Δε χρειάζεται να είσαι ένοχος για να αναλάβεις ευθύνη. Όπως καθημερινά αναλαμβάνουμε ευθύνη για τη διατροφή μας, τις σωματικές ανάγκες έτσι μπορούμε να αναλάβουμε ευθύνη για να σπρώξουμε μία κατάσταση στο καλύτερο. Και δε χρειάζεται να στήσουμε ιδεολογικούς, κομματικούς μηχανισμούς για αυτό. Μπορείς να βοηθήσεις το σπίτι σου, το γείτονα σου, τον φίλο σου. Είναι ένα βήμα.

Και ναι, η κατάσταση είναι ένας ατέρμονος βρόχος γιατί όπως έγραψα παραπάνω, ένα καλό θα πας να κάνεις και θα συναντήσεις μίσος και σπαραγμό. Αλλά εκεί είναι το στοίχημα. Να μη λυγίσεις, να συνεχίσεις. Να αποδείξεις πως κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε  στα χέρια μας όλα εκείνα που μπορούμε εμείς οι ίδιοι να λύσουμε και να πάψουμε πια να περιμένουμε μεσσίες.

Πάω στον ο.α.ε.δ. πριν μια εβδομάδα να δω τι χρειάζεται. Μου λέει μια υπάλληλος χρειάζονται αυτά κι αυτά.

Σαν στρατιώτης και πριν σαν φοιτητής, δεν είχα κάνει φορολογική δήλωση και απλά μου είπε ότι ήθελε το Ε1 απο την εφορία που να λέει ότι ήμουν στρατιώτης τον περασμένο χρόνο. Μετά από μια εβδομάδα (μέχρι να πάρω το χαρτί από την Εφορία, καταλαβαίνετε το γιατί) πάω σήμερα στο ο.α.ε.δ. και μου λέει ότι χρειάζεται και μια υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχω κάνει φορολογική δήλωση. (Δε μου το είχε πει πριν, η μη την χαρακτηρίσω…) Τέλος πάντων, πάω στην εφορία επιτόπου, στον πρώτο όροφο, λέω σε μια γυναίκα εκεί ότι θέλω μια υπεύθυνη δήλωση για τον ο.α.ε.δ κ.τ.λ.. Αμέσως να με εξυπηρετήσει, να μου φτιάξει τη δήλωση, παρόλο που έκανε άλλη δουλειά, και λέω μπράβο… Κοντά να τελειώσει μου λέει 5 ευρώ και να πας στον πάνω όροφο για να στην επικυρώσουν. (Είπα κι εγώ τέτοια εξυπηρέτηση, τα χρήματα ήθελε)

Πλήρωσα, πήρα την απόδειξη και πάω στον πάνω όροφο και βλέπω τρεις – τέσσερις τελμπεχανάδες να κάθονται στα γραφεία τους μισοκοιμισμένοι, και καλά να δουλεύουν. Το χαρτί δεν το επικύρωσα γιατί το ταμείο εισοδήματος δεν επικυρώνει χαρτιά τη Παρασκευή, μόνο από Δευτέρα έως Πέμπτη.

Λέω από μέσα μου «Γαμώ το θέο σας μέσα παλιομαλάκες, μία υπογραφή για ένα χαρτί που το θέλει μια άλλη δημόσια υπηρεσία», λέω από έξω μου «Α ρε άρση της μονιμότητας που χρειάζετε……», δε μίλησε κανείς…

Θα πάω τη δευτέρα στην εφορία να επικυρώσω το χαρτί και μετά στο ο.α.ε.δ., αν μου ζητήσει τίποτα άλλο χαρτί θα τους πάρει ο διάολος και θα τους σηκώσει.

Σε ένα πολιτισμένο κράτος, όταν μια δημόσια υπηρεσία θέλει ένα χαρτί-πληροφορία από μια άλλη δημόσια υπηρεσία, πρέπει από μόνη της να πράττει τις απαραίτητες ενέργειες για την απόκτησή της, έτσι ώστε ο πολίτης να μη ταλαιπωρείται…

Άρση μονιμότητας: Για να γίνει αυτό, να δούμε πως θα τρέχουν να εξυπηρετήσουν. Αλλά σιγά μη συμβεί αυτό, δεδομένου της κατάστασης στην Ελλάδα. Αλλά θα μου πείτε ότι αυτό είναι το λιγότερο.

Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα γιατί το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όπου το κεφάλι ή τα κεφάλια είναι μέλη κάποιας λέσχης Bilderberg από όπου παίρνουν εντολές. Αλλά τι να λέω, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν δε γίνει κάτι……

Τί αλλάζει, τι μας ξενερώνει, τι γουστάρουμε και τι μας προβληματίζει όσο περνάνε τα χρόνια, όσο οι απαιτήσεις για λιγότερους ρύπους αυξάνουν και όσο οι τιμές γίνονται ακόμη πιο δυσανάλογες με τους μισθούς μας…

Ποιά είναι γενικότερα η γνώμη μας για αυτή το τετράτροχο gadget, που τόσο πολύ αγαπάμε να μισούμε, το αυτοκίνητο!

Ελπίζουμε του χρόνου να είμαστε σπίτια μας και όχι σε κάποιο φυλάκιο ή σκοπέτο…

Μια ιστορία θα σας πώ κι ανοίξετε τα αυτιά σας::

[31/12/09] Περιμέναμε να αλλάξει ο χρόνος, είχαμε παραγγείλει φαγητό, είχαμε περάσει κρυφά και κάτι ποτά και όλα μια χαρά (σχετικό είναι το μια χαρά γιατί ήρθε έφοδος και μας έπιασε με ένα μπουκάλι βότκα και μας τα ψάλανε, τα ουϊσκια δεν τα βρήκαν).
Έλα μου ντε που έπρεπε μετά να πάω σκοπιά 2-4 (γερμανικό νούμερο).
Τι να κάνω, πήγα με το ζόρι, άκουγα να γλεντάνε, φωνές από έξω κι εγώ μέσα…
Κοιμάμαι 3 ώρες μετά και πάλι ξύπνημα να πάμε για φρουρά (κοινώς να πούμε ότι δεν αντιμετωπίσαμε τίποτα κατά τη διάρκεια της σκοπιάς) και μετά βουρ για καθαριότητες κατόπιν αναμονή για σκοπιά 10 με 12 το πρωί…

Εγώ με 3 (ουσιαστικά 2.30) ώρες ύπνο με τι όρεξη να πάω στη σκοπιά….
Πήγα με τα χίλια ζόρια αλλά μετά έφαγα ένα «μπιφτέκι» να με το συμπάθιο (ήρθε βλέπετε ο ταξιάρχος στο στρατόπεδο και κάνανε γιορτή στα μαγειρεία με κουλούρες, φαγητό, κάλαντα, τα συνηθισμένα και ξεχάσαν να με αλλάξουν και έκανα 1 ώρα παραπάνω στη σκοπιά και έλεγα γαμώ το κέρατό σας μέσα, μου ερχόταν (κατά τη διάρκεια της 1 έξτρας ώρας) να πάρω το όπλο και να πάω μέσα στα μαγειρεία, να το οπλίσω και να τους φωνάξω «βρε γ**ω το κέρατό σας μέσα θα έρθετε να μας αλλάξετε μη σας πάρει ο διάολος τις γιορτές…» αλλά ευτυχώς που δεν το έκανα γιατί τώρα δεν θα τα διαβάζατε αυτά…

Τελικά ούτε ταξίαρχο είδα ούτε κανέναν είχαν φύγει όλοι (μασαμπουκώσανε και την κάνανε).

Και το ωραίο της υπόθεσης ποιο ήταν; Την ημέρα εκείνη είχα έξοδο από της 11 ώρα και τελικά με αυτά και εκείνα βγήκα 2 ώρα…

Καλά εμπήκε το 2010…

Πλέον, βρίσκεται ψηλά, μας βλέπει και χαμογελάει όπως έκανε πάντα.

Όλοι οι φίλοι του Αλέξανδρου θέλουμε να εκφράσουμε τα θερμά συλλυπητήρια μας στην οικογένεια και τους συγγενείς του.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα αδερφέ….

Πόντος έν’, άστρον φωτεινόν

Ο Αλέξης ηταν πραγματικά αυτό που λέμε καλό παιδί, όσο τα σκέφτομαι, ποτέ δεν θυμάμαι να είπε κάτι που να με πείραξε ή να με πρόσβαλε… Θυμάμαι αυτό το υφάκι που έπαιρνε όπως στη φωτογραφία ποιο πάνω και γελάω, α ρε Αλέξανδρε…
Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα πάρτυ που κάναμε στη La Rochelle, το κρασί La Guignette που του άρεσε πολύ (έχω κρατήσει ένα μπουκάλι, δεν προλάβαμε να το πιούμε μαζί, αλλά του υπόσχομαι να μαζευτούμε όλοι από την παλιοπαρέα και να το πιούμε για εκείνον), ότι τα σπάσαμε στο πάρκο λίγες μέρες πριν την επιστροφή στην πατρίδα (ακόμα θυμάμαι τα σπασμένα και τους χορούς που είχαμε κάνει… του άρεσε πολύ «τα γενέθλια» του Μπικάκη…).
Θυμάμαι που είχαμε μαγειρέψει μια φορά στο σπίτι του στο Ηράκλειο κοκκινιστό με Ρίζι και το το κρέας ήτο μισοάβραστο, χαχαχα και άλλα ωραία, τα θυμάμαι και γελάω.
Ακόμα θυμάμαι το βλέμα του (κι αυτός το δικό μου) όταν μας είπε η Κωνσταντίνα ότι έχει ένα κοριτσάκι, χαχαχαχα.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες που τραβήξαμε από τη Γαλλία, που όπως μας έλεγε του άρεσε πάρα πολυ. (δεν έιχε και άδικο)

Του άρεσε τόσο πολύ στη Γαλλία που έφτιαξε κι ενα βιντεάκι με τις στιγμές που ζήσαμε εκεί.
La Rochelle Erasmus 2008

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες από Ηράκλειο, Ρουμανία.

Φίλοι γράφτε κι εσείς όσα θυμάστε για τον Αλέξανδρο…

Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να δείτε τι είχε γράψει ο Αλέξανδρος στο Χέσε Μέσα.
Σχόλιο στο άρθρο: Σε διαρκή πάλη
Σχόλιο στο άρθρο: Χαίρε άπονε κόσμε!

Ο Κωνσταντίνος Πυροβολικό.

Ο Typhoun Τεθωρακισμένα.

O Τεό Τεθωρακισμένα.

O Ajk Ναυτικό.

Εγώ Διαβιβάσεις.

Στον ένδοξο στρατό μας βρίσκονται ήδη o Chronis αλλά και ο d3KnLi3s υπηρετώντας κάπου στον Έβρο ως τεχνίτης τηλεπικοινωνιών. Ίσως κάποιοι από εμάς να τους συναντήσουμε…

Ευχηθείτε μας λοιπόν, καλή θητεία!!!

Εκ των αρθρογράφων, φίλων του Χέσε Μέσα.

Υ.Γ.1 Φίλοι, εσείς που έχετε ήδη υπηρετήσει, δώστε μας καμιά συμβουλή…

Υ.Γ.2 Κοζίο, Προμηθέα, Μήτσο, Αλέξανδρε, Γιάννη, Tsepes,…  θα έλθει κι η σειρά σας, μη ζηλεύετε!!!

Υ.Γ.3 Φίλοι/ες και γνωστοί/ές παίρνετε κάνα τηλέφωνο, στέλνετε και κάνα μήνυμα.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της ιστορίας είναι ο εμφύλιος. Χύσαμε αίμα για να διώξουμε Γερμανούς και Ιταλούς και ύστερα σφαζόμασταν μεταξύ μας για το αν πρέπει κουμάντο να κάνουν οι Αριστεροί ή οι Δεξιοί. Το μεσαίο και μεγαλύτερο ξεχάσανε. Σήμερα η κατάσταση δε διαφέρει και πολύ. Εμφύλιο έχουμε και πάλι απλά δεν υπάρχουν σφαίρες και όπλα. Υπάρχουν οι ιδεολογίες. Πολιτικές, αθλητικές, κοινωνικές, οικονομικές και δε ξέρω εγώ τι άλλο. Φτιαχνόμαστε να μειώνουμε τον άλλον με όποιον τρόπο μπορούμε λες και δε ξέρω εγώ τι καταλαβαίνουμε. Αυτός που κοροϊδεύεις κύριος επειδή είναι βάζελος, ενώ εσύ είσαι γαύρος, επειδή αποκλείστηκε η ομάδα του, αύριο μπορεί να στον φέρει η αδερφή σου για γαμπρό. Το σκέφτηκες ποτέ κύριος; Μπααααααααααααααααα.

Έχουμε και λέμε. Οι Έλληνες σήμερα είναι χωρισμένοι σε ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και οι άλλοι, ΟΣΦΠ – ΠΑΟ και οι άλλοι, Αθήνα – Θεσσαλονίκη και οι άλλοι, Αριστεροί – Δεξιοί και οι άλλοι. Άμα έχετε άλλο να προσθέσετε σφυράτε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υποστηρίζουμε διαφορετικές ιδέες, το πρόβλημα είναι πως αντιμετωπίζουμε τον άλλον που έχει διαφορετικά πιστεύω από εμάς. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί συμβαίνει αυτό; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί θα πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον σαν εχθρό; Έχετε αναρωτηθεί αν οδηγεί κάπου; Μια φορά πάντως οδηγείται στο θάνατο. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτά του Τεμπονέρα, από τη πολιτική, και του Φιλόπουλου, από τον αθλητισμό. Ωραίος πολιτισμός…και οι μάνες μεσ’ τα μαύρα.

Τις πταίει θα σκέπτεστε; Πολύ ευχαρίστως να σας απαντήσω. Στην Ελλάδα το σύστημα είναι ανταγωνιστικό. Από τη μέρα που γεννιέστε σας μαθαίνουν να ανταγωνίζεστε τον οποιοδήποτε, ακόμη και τον ίδιο σας τον αδερφό (βλέπε κληρονομικά). Σου δηλητηριάζουν το μυαλό με λάθος λογικές. Λογικές του «ο θάνατος σου η ζωή μου». Να καρφώσεις το συμμαθητή που κάνει σκονάκι (μου το έχουν κάνει, και μάλιστα κοπέλα), να επιλέξεις να υποστηρίξεις όχι την ομάδα της πόλης σου, αλλά εκείνη που παίρνει τα περισσότερα, ακόμη και αν δεν έχεις πατήσει ποτέ πόδι στη πόλη που βρίσκεται, η οποία απέχει και 600 χλμ. Επιλέγεις το κόμμα, όχι γιατί έχει αξιόλογα στελέχη με προσωπικότητα, αλλά είτε επειδή είσαι κομματόσκυλο και αναζητάς να ζήσεις από το κρατικό κορβανά, είτε γιατί είσαι ημιμαθής ανόητος ιδεολόγος που ακόμα πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να γίνει όπως ήταν επί Σωκράτη και Πλάτωνα.

Και αφού στα έχουν καρφώσει όλα αυτά στο κεφάλι, στα καλλιεργούν στη χειρότερη του μορφή ενισχύοντας τις όποιες αντιθέσεις και διαφορετικότητες μπορεί να έχουν άνθρωποι που επέλεξαν διαφορετικά πιστεύω. Έτσι ξυπνάς μια μέρα και δεν είσαι απλά φίλαθλος της ομάδας σου. Είσαι μεσούσης ενός πολέμου όπου οι βασικοί σου έχθροι είναι οι έτεροι μεγάλοι αθλητικοί σύλλογοι από τη μία, και όλοι οι υπόλοιποι από την άλλη. Και όχι μόνο αυτό, πρέπει να υπερασπιστείς τα όσα πρεσβεύει ο σύλλογος. Δηλαδή «παλτά» που παίρνουν λεφτά τα οποία εμείς δε θα δούμε ποτέ, διοίκηση μες τη κομπίνα με το κράτος, χρέη που χρόνια ήταν κρυφά και τώρα κοιτάμε να βάλουμε επενδυτές – κορόιδα να τα πληρώσουν. Και εσύ τρέχα σα το μαλάκα να σε πνίγει η ανεργία, να αρρωσταίνεις και μέχρι να σε εξετάσουν να έχεις παίξει δέκα παρτίδες τάβλι με τον Άγιο Πέτρο, να θες να γίνεις επιστήμονας, και να αναρωτιέσαι αν είσαι σε Πανεπιστήμιο, ή μπουρδέλο, ή στρατόπεδο, ή κομματική συγκέντρωση.

Αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που σας διδάξανε τη συλλογική εργασία, την αλληλοστήριξη, τη αλληλοσυμπλήρωση; Ποτέ κυρίες και κύριοι, ποτέ. Ίσως να σας έχει μιλήσει κάνας φιλότιμος παπάς ποτέ αλλά μέχρι εκεί. Μια ζωή μέσα στη κόντρα με όλους και όλα. Εδώ κάνουμε σχέση και ανταγωνιζόμαστε το ίδιο άνθρωπο που λίγες ώρες πριν και λίγες ώρες μετά του είπαμε και θα του πούμε σαγαπώ. Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτό το χάλι. Να πάψουμε να βλέπουμε εχθρούς αριστερά και δεξιά. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και με κανέναν. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε στη τελική. Λύση στο πρόβλημα δεν έχω εγώ. Έχει όμως ο καθένας μέσα του για τον εαυτό του, απέναντι στον ίδιο και μετά στους άλλους.

Το άρθρο αυτό θα ήθελα να το αφιερώσω σε όλους εκείνους τους στείρους κομπλεξικούς, που ζουν μέσα από την υποβάθμιση του είναι του άλλου. Δηλαδή στα κομματόσκυλα, στους ανεγκέφαλους φιλάθλους που νομίζουν πως η ζωή τους εξαρτάται από την ομάδα τους, στους πολιτικά ιδεολόγους είτε αριστερούς είτε δεξιούς, οι οποίοι  νομίζουν ότι επαναστατούν μέχρι να διοριστούν ή να τους αφήσει ο μπαμπάκας τη στρωμένη επιχείρηση, και πάνω από όλα σε εκείνουν που θέλουν να πιστεύουν ότι κρατούν τις τύχες μας.

Ξυπνήσαμε…έστω και αργά.

Τελικά κάποιοι άνθρωποι είναι για πολλές σφαλιάρες. Μήπως τους απόφοιτους των Πολυτεχνείων να τους δίνουμε και θέση καθηγητή στο πανεπιστήμιο, έτσι δώρο, σα τη Coca Cola στις πίτσες; Δε γίνεται «αγαπητό» υπουργείο να κάνεις όλες τις χάρες στα πολυτεχνεία και στο ΤΕΕ, ενώ όταν τα ΤΕΙ έχουν προβλήματα να κάνεις ότι δε ξέρεις τίποτα. Μας αναβαθμίζουν στα χαρτιά από το 2001 και ακόμη στα ίδια χάλια είμαστε, μη πω και χειρότερα. Φοιτητές δεύτερης κατηγορίας δυστυχώς, έτσι μας αντιμετωπίζουν. Το γιατί είναι απλό. Έπρεπε να τιμωρηθούμε που δε γράψαμε καλά στις πανελλαδικές. Βλέπετε το σύστημα έτσι λειτουργεί στην Ελλάδα, δημοκρατικά. Δε του κάνεις τα γούστα, σε τιμωρεί.

Τα δίνουν οι κύριοι του υπουργείου όλα σε μία μπάντα, και στους άλλους ψίχουλα. Και έχουμε και κάτι παλικάρια από Χανιά να λέμε όχι στα κοινά μαθήματα ΤΕΙ και Πολυτεχνείων. Δικαίωμα σου να πεις όχι, αλλά δε με λες ρε κύριος… πότε φώναξες εσύ για την αναβάθμιση των ΤΕΙ; Πότε με δηλώσεις αλλά και πράξεις πίεσες, διεκδίκησες κάτι περισσότερο για τα ΤΕΙ; Πότε βγήκες δημόσια να στηρίξεις τις προσπάθειες των ΤΕΙ για ουσιαστική αναβάθμιση; Γιατί το να λες όχι είναι δικαίωμα σου, αλλά πότε έτρεξες εσύ για να διορθώσεις τα κακώς κείμενα των ΤΕΙ που φέρνεις ως επιχειρήματα για να στηρίξεις την άρνηση σου; Ποτέ. Λες απλά ότι έτσι είναι η κατάσταση, δεν είσαι διατεθειμένος να στηρίξεις και να βοηθήσεις, και βολεύεσαι στο όχι σου και όσα σου προσφέρει. Αλλά μη χάσουμε και τη καρέκλα. Αφού μας δίνουν όλα όσα θέλουμε θα κάνουμε τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Για μένα, θεωρώ ότι είναι ηθική υποχρέωση (τι ωραίο που ακούγεται, και τι ουτοπικό) όλοι οι συμμετέχοντες στη τριτοβάθμια εκπαίδευση, να τρέχουν ο ένας για τον άλλον, ανεξαρτήτως αν είναι ΑΕΙ, ΤΕΙ, Πολυτεχνεία. Αλλά μάλλον, δυστυχώς, γίνεται το αντίθετο. Ο ένας κοιτάει να βγάλει το μάτι του άλλου, και ο καθένας κοιτάει τη πάρτη του.

Αυτή η ρύθμιση δε πρέπει να περάσει. Κανενός χατήρι δε θα πρέπει να γίνει, γιατί μη ξεχνάμε και πως στο ΤΕΕ τα κομματικά παιχνίδια παίζονται αβέρτα. Πρώτα θα ασχοληθούν με τα ΤΕΙ σοβαρά, να δώσουν λύσεις στα προβλήματα, και ύστερα θα το παίζουν κυρίες ελαφρών ηθών στις ορμές των Πολυτεχνείων. Δε πρέπει να μας φέρονται σα φοιτητές δεύτερης κατηγορίας, δε το αξίζουμε. Ούτε πιο βλάκες είμαστε, ούτε είμαστε κατώτεροι σε κανένα σημείο. Εκτός αν κάποιος θεωρεί τις πανελλαδικές αντικειμενικό κριτήριο.

Γεια μας και περαστικά μας.

Θέλω να σπάσω την σιγουριά σου σε κομμάτια…
…και να στα ταΐσω αργά ένα-ένα
Θέλω να τα φτύσεις απεγνωσμένα αηδιασμένη…
…και να προσγειωθούν σ’ ότι περισσότερο εκτιμάς μες στη ζωή σου
Θέλω να δεις την ψευδαίσθηση μέσα στην οποία ζεις…
…και να γκρεμιστεί ο γυάλινος κόσμος γύρο σου σαν μια παραίσθηση της στιγμής
Θέλω να ξυπνήσεις ιδρωμένη στο κρεβάτι σου…
…και να ουρλιάξεις «εφιάλτης» τρομαγμένη
Θέλω εκείνη την ώρα να θυμηθείς τα λόγια μου…
…και να σκεφτείς αν αξίζει:
ότι αγαπάς μες στην ζωή σου, να το πουλάς για μια καινούρια αγάπη

Σαν ονείρου δύνη που κανένας δεν θέλει να θυμάται και να ελπίζει…