Ας ξεκινήσουμε από το αξίωμα. Ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός πρέπει να γιορτάζεται, ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει με επανάσταση – απελευθέρωση μίας χώρας από τους κατακτητές της. Ωστόσο για να εορταστεί σωστά θα πρέπει το συγκεκριμένο έθνος να ξέρει την ιστορία του. Αν δεν τη ξέρει, αυτόματα δεν μπορεί να εκτιμήσει και την πραγματική αξία του γεγονότος.

Ιστορία πραγματική στα ελληνικά σχολεία δε διδάσκεται. Και με θλίψη μου βλέπω αυτό το καιρό στη τηλεόραση ότι προσπαθούν να κάνουν εντελώς ανιστόρητους. Προαιρετικό το μάθημα της ιστορίας!!!, επανασυγγραφή των ιστορικών βιβλίων σε όλες τι βαθμίδες με Τούρκους ιστορικούς έτσι ώστε να αφαιρεθούν τα κεφάλαια που δημιουργούν έριδες μεταξύ των δύο λαών!!! και φοβάμαι πως έπεται συνέχεια. Άρα, από τη στιγμή που το ελληνόπουλο από τη μία δε ξέρει ιστορία και από την άλλη από μικρό του έχουν περάσει την ιδεολογία πως αυτή η μέρα, είναι μέρα ξεγνοιασιάς, τεμπελιάς και «δεν έχουμε σχολείο», τότε η αξία της παρέλασης πάει στο κάλαθο των αχρήστων. Γίνεται για να γίνει. Βλέπεις μαθητές που παρελαύνουν να περπατάνε νωχελικά, βαρετά, αδιάφορα σε μία κατάσταση «να τελειώσουμε να πάμε για καφέ». Ιδιαίτερα οι κοπέλες είναι ντυμένες λες και πάνε στα μπουζούκια!! Οπότε όσοι θέλουν τη κατάργηση της παρέλασης το έχουν καταφέρει, χωρίς να έχουν προσπαθήσει καν. Το κράτος το κάνει για αυτούς.

Από την άλλη, οι δε, οι «πατριώτες» μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουν ολίγον τι, τις απόψεις τους. Ο πατριωτισμός δεν εξαντλείται κάθε 28η Οκτωβρίου και 25 Μαρτίου, ούτε στο μεταναστευτικό ζήτημα. Δεν μπορεί να βγαίνει και να λέει στα καφενεία και στις παρέες, ότι είναι πατριώτης όταν δεν ξέρει ούτε και εκείνος ιστορία, όταν είναι προγονόπληκτος, αλλά όταν του κάτσει η ευκαιρία για τη λαμογιά να δηλώνει από τους πρώτους παρόν, γιατί πολύ απλά δε παύει να είναι ο κλασικός Νεοέλληνας. Οπότε το συγκεκριμένο είδος Έλληνα, είτε είναι αυτός που κάνει παρέλαση, είτε είναι εκείνος που παρακολουθεί με «περηφάνια», πάλι δεν τιμά τους αγώνες που γίνανε.

Η παρέλαση από μόνη της δεν είναι τίποτα. Είναι τα ιδανικά, οι αρχές, η γνώση της ιστορίας που δίνουν την ουσία στην όλη διαδικασία. Βέβαια και η όλη διαδικασία μέσα στα σχολεία είναι απλώς απαράδεκτη. Αυτός που θα κρατήσει τη σημαία θα είναι αυτός με τον μεγαλύτερο βαθμό!!! Η σημαία δεν είναι βραβείο επίδοσης. Η σημαία είναι εκφραστής ενός ολόκληρου έθνους. Κανενός πατριωτισμός δε μπορεί να καθορίζεται από υποκειμενικές βαθμολογίες. Φταίνε και οι δάσκαλοι – καθηγητές που δε βοηθάνε έτσι ώστε τα παιδιά να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν καλύτερα τα πράγματα. Αλλά όλο το σχολείο έτσι είναι σε αυτή τη χώρα, στείρο και ανταγωνιστικό. Οπότε η παρέλαση έχει νόημα μόνο για τον σημαιοφόρο και τον παραστάτη. Όλοι οι άλλοι είναι η πλέμπα, σύμφωνα με το σύστημα γιατί δεν έχουν τους κατάλληλους βαθμούς να βρεθούν στις πρώτες σειρές.

Προσκυνάμε ένα κουφάρι, ένα πτώμα. Γιατί αυτό και τίποτα περισσότερο είναι η ιστορική συνείδηση και η έκφραση της (παρέλαση) σε αυτή τη χώρα. Κούφιες πολιτικές ιδεολογίες που δεν εκφράζουν κανέναν ιδανικό μιας και όλα τα ιδανικά του Έλληνα είναι το βόλεμα. Το 1821 πέρασε και αυτοί που έπρεπε να κάνουν το καθήκον τους το έκαναν. Το 1940 πέρασε και αυτοί που έπρεπε να κάνουν το καθήκον τους το έκαναν. Μόνο που εμφύλιος δεν σταμάτησε ποτέ. Συνεχίζουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας και αλίμονο αν έχουμε κάποιο σοβαρό λόγο να το κάνουμε. Αλλά εκτός από τον εμφύλιο έχουμε και έναν άλλον πόλεμο μπροστά μας. Το πόλεμο απέναντι στο σύστημα που κάποιοι φτιάξανε για μας, που μας έχει φέρει εδώ. Ανεργία, ανέχεια, προσβολή των θεσμών, καταπάτηση των όποιων δικαιωμάτων. Εκεί είναι ο πραγματικός εχθρός. Εδώ είναι ο δικός μας ο πόλεμος. Μπορούμε όμως να σταθούμε απέναντι και να πολεμήσουμε επάξια και με ανδρεία ή όλα θα τα ξεχάσουμε τη Κυριακή με το που ο διαιτητής σφυρίξει το τέλος του αγώνα;

Καληνύχτα και καλή μας τύχη…..

Ο Έλληνας μπορεί πάντα να ήταν φτωχός αλλά ήταν και περήφανος. Ωστόσο γύρω από το 1981 και μετά, είτε αρέσει σε μερικούς είτε όχι, νομίζαμε ότι γίναμε πλούσιοι και αφήσαμε τη περηφάνια απέξω. Συνδέσαμε τον υπερκαταναλωτισμό, την εύκολη ζωή, την καλοπέραση, με το πλούτο. Και να που καταλήξαμε σήμερα. Προσπαθώντας να αποκτήσουμε όσο περισσότερα γινόταν με το λιγότερο κόπο, είτε υλικά είτε πνευματικά, αφήσαμε όλα τα υπόλοιπα πίσω. Παιδεία, υγεία, οικονομία, έρευνα, όλο στο βωμό της εύκολης ζωής. Αλλά και κάποιος αξιόλογος να υπήρχε, κάποιος που προσέφερε, που προσπάθησε να κάνει βήματα εμπρός, αντί να τον στηρίξουμε τον κατασπαράζαμε. Θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι με «κάποιο κόλπο» κατάφερε ότι κατάφερε.

Έτσι λοιπόν κατασπαράζοντας τον όποιο προσπαθεί μέσα από τη δουλειά και το κόπο να δημιουργήσει το οτιδήποτε, άλλο τόσο τυφλά υποστηρίζουμε τον οποιοδήποτε μεσσία που με παχιά λόγια και υποσχέσεις έρχεται και ζητάει να μας εξουσιάσει. Επιπρόσθετα όλο αυτό το διάστημα πάλι περιμέναμε… δε κάναμε απολύτως τίποτα.

Ως κοινωνία λειτουργούμε με μία λογική πως για όλα τα δεινά μας φταίνε όλοι οι άλλοι και εμείς είμαστε αθώοι. Περιμένουμε από τους άλλους να δώσουν λύσεις με το όποιος κόστος αλλά εμείς απλά να καρπωθούμε τα παράγωγα των λύσεων χωρίς να έχουμε προσφέρει καθόλου στη διαδικασία. Δε χρειάζεται να είσαι ένοχος για να αναλάβεις ευθύνη. Όπως καθημερινά αναλαμβάνουμε ευθύνη για τη διατροφή μας, τις σωματικές ανάγκες έτσι μπορούμε να αναλάβουμε ευθύνη για να σπρώξουμε μία κατάσταση στο καλύτερο. Και δε χρειάζεται να στήσουμε ιδεολογικούς, κομματικούς μηχανισμούς για αυτό. Μπορείς να βοηθήσεις το σπίτι σου, το γείτονα σου, τον φίλο σου. Είναι ένα βήμα.

Και ναι, η κατάσταση είναι ένας ατέρμονος βρόχος γιατί όπως έγραψα παραπάνω, ένα καλό θα πας να κάνεις και θα συναντήσεις μίσος και σπαραγμό. Αλλά εκεί είναι το στοίχημα. Να μη λυγίσεις, να συνεχίσεις. Να αποδείξεις πως κάποια στιγμή πρέπει να πάρουμε  στα χέρια μας όλα εκείνα που μπορούμε εμείς οι ίδιοι να λύσουμε και να πάψουμε πια να περιμένουμε μεσσίες.

Το 1992 προέκυψε το Μακεδονικό ζήτημα όπως το ξέρουμε σήμερα.
Μετά το δημοψήφισμα των Σκοπίων, στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα εξής:
Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία (δλδ Σκόπια) γιατί μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον».

Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης  των Σκοπίων. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Pinheiro πρότεινε το όνομα «Nova Macedonia». Η πρόταση του απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης γιατί περιείχε το όνομα «Μακεδονία». Άρα το όνομα «Νέα Μακεδονία» που συζητάτε σήμερα επί «διαιτησίας» Νίμιτς δεν είναι καθόλου καινούριο.

Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Σκοπίων ως νέου κράτους. Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω, Πέτρος Μολυβιάτης, και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, έκανε την παρακάτω ανακοίνωση: «Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΕ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη «Μακεδονία»».

Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».

Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service”στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής:
«Η Μακεδονία, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.
Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη Μακεδονία ως «ψευτο-δημοκρατία», αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος Μακεδονία ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη Μακεδονία από τη διεθνή κοινότητα».

Αυτά είχαν γραφτεί το 1992!!! Ο δημοσιογράφος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος.

Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Bill Clinton έκανε επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο: «Δήλωση του Κυβερνήτη Κλίντον σχετικά με ζητήματα ειδικού ενδιαφόρεντος για την Ελληνοαμερικάνικη κοινότητα». Τότε ο κ.Clinton είχε κάνει την εξής δήλωση: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης. Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας».

Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Bill Clinton εκλέχτηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης George Bush να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας»!!!!

Μετά την ήττα των εκλογών από τον Bill Clinton, ο George Bush έστειλε τον Υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Lawrence Eagleburger στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.

Τότε η Ελληνική Κυβέρνηση επιστράτευσε τον Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιου Χάμσαϊρ,  να βοηθήσει σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».
Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.

Στην Αθήνα ο Κρις Σπύρου συναντήθηκε στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκε και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε υπουργό πολιτισμού.

Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Bush να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από τον Σπύρου να βοηθήσει και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Bill Clinton αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον.
Μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Michael Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική Ο Κρις Σπύρου κατάφερε να αποτρέψει την προσπάθεια του George Bush.

Το σκηνικό μεταφέρεται στις ΗΠΑ όπου ο Κρις Σπύρου συναντήθηκε με τον Michael Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Bill Clinton. O Michael Δουκάκης ενημερώθηκε για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης των Σκοπίων από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζητήθηκε να συμμετάσχει στην προσπάθεια να εμποδιστεί η κυβέρνηση Bush.
Ο Michael Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Anthony Lake και τηνMadeleine Albright. Οι Lake και Allbright ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Clinton για θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992.

Επίσης ο Κρις Σπύρου ενημέρωσε πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Phil Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Mike Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.
Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον κατάφεραν να σταματήσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Eagleburger προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993 μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον.

Επιπρόσθετα, είναι άξιο αναφοράς πως εκείνη τη χρονική περίοδο ο Κρις Σπύρου συναντήθηκε αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού και πέρασε τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνεργάστηκε στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Bush. Στο υπόμνημά του προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινε  στον κ. Ανδριανόπουλο να έρθει σε επαφή με τους Michael Δουκάκη, Paul Τσόγκα, Phil Αγγελίδη, Mike Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Nick Μητρόπουλο και George Στεφανόπουλο.

Όπως αργότερα αποδείχτηκε το Μακεδονικό θέμα είχε και κρυφές πτυχές. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ενώ παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.

Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό. Σε δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο MEGA στις 16/11/2004:
«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλλες να συζητήσω με Baker και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό!!! Λέω τότε, κύριε Πρόεδρε μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Ποστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή».

Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι ενώ οι Ελληνοαμερικανικοί πολεμούσαν τη Κυβέρνηση Bush, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση των Σκοπίων σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.

Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστούν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;

Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.

Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!!
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπίλ Κλίντον.

Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
Το θέμα Clinton όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Bill Clinton είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του ότι θα τηρούσε την δέσμευσή του. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Clinton εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.

Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
Κάποιες ώρες μετά την ορκωμοσία του Bill Clinton στο αξίωμα του Προέδρου είχαν περάσει μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον, οι κ.κ. «Manatos & Manatos” ως μέλη μίας «προσωρινής ειδικής» επιτροπής με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”. Ποια ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έγινε ποτέ γνωστό. Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες, όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος των Σκοπίων!!! Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση! Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Bill Clinton θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους των Σκοπίων, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».

Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την υπογραφή σου συμβάλλεις σε μια εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.

Οι Ελληνοαμερικανοί που υπογράψανε την επιστολή είναι οι εξής : Phil Angelides Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο,  Andrew Athens Προέδρου του Ηνωμένου Αμερικανοελληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis Πρόεδρο του Red Apple Groups. Philip Christopher  Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist  Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage  συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos αντιπρόεδρος της Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides  Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis  Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis  President SKK Enterprises, Andrew Manatos Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas  Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos Former National Chairman Greek American for Clinton και Spiros Vreonis jr New York University.

Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στους Warren Christopher Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Anthony Lake, Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright, Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

Το μεγάλο σκάνδαλο είναι σε πολλούς η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.

Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».

Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
Διαβάστε προσεκτικά, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton  όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωινή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ. ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»

Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην «Πρωινή»:
«ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ.
Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Lee Hamilton  , δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Los Angeles, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βανς και Λόρδου Όουεν.
Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου,
Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.
Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».

Αυτή είναι η πραγματική αλήθεια. Το όνομα Μακεδονία έχει πουληθεί από το 1993! Άρα για ποια επιτυχία μιλάει ο κ. Παπανδρέου;

Πάω στον ο.α.ε.δ. πριν μια εβδομάδα να δω τι χρειάζεται. Μου λέει μια υπάλληλος χρειάζονται αυτά κι αυτά.

Σαν στρατιώτης και πριν σαν φοιτητής, δεν είχα κάνει φορολογική δήλωση και απλά μου είπε ότι ήθελε το Ε1 απο την εφορία που να λέει ότι ήμουν στρατιώτης τον περασμένο χρόνο. Μετά από μια εβδομάδα (μέχρι να πάρω το χαρτί από την Εφορία, καταλαβαίνετε το γιατί) πάω σήμερα στο ο.α.ε.δ. και μου λέει ότι χρειάζεται και μια υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχω κάνει φορολογική δήλωση. (Δε μου το είχε πει πριν, η μη την χαρακτηρίσω…) Τέλος πάντων, πάω στην εφορία επιτόπου, στον πρώτο όροφο, λέω σε μια γυναίκα εκεί ότι θέλω μια υπεύθυνη δήλωση για τον ο.α.ε.δ κ.τ.λ.. Αμέσως να με εξυπηρετήσει, να μου φτιάξει τη δήλωση, παρόλο που έκανε άλλη δουλειά, και λέω μπράβο… Κοντά να τελειώσει μου λέει 5 ευρώ και να πας στον πάνω όροφο για να στην επικυρώσουν. (Είπα κι εγώ τέτοια εξυπηρέτηση, τα χρήματα ήθελε)

Πλήρωσα, πήρα την απόδειξη και πάω στον πάνω όροφο και βλέπω τρεις – τέσσερις τελμπεχανάδες να κάθονται στα γραφεία τους μισοκοιμισμένοι, και καλά να δουλεύουν. Το χαρτί δεν το επικύρωσα γιατί το ταμείο εισοδήματος δεν επικυρώνει χαρτιά τη Παρασκευή, μόνο από Δευτέρα έως Πέμπτη.

Λέω από μέσα μου «Γαμώ το θέο σας μέσα παλιομαλάκες, μία υπογραφή για ένα χαρτί που το θέλει μια άλλη δημόσια υπηρεσία», λέω από έξω μου «Α ρε άρση της μονιμότητας που χρειάζετε……», δε μίλησε κανείς…

Θα πάω τη δευτέρα στην εφορία να επικυρώσω το χαρτί και μετά στο ο.α.ε.δ., αν μου ζητήσει τίποτα άλλο χαρτί θα τους πάρει ο διάολος και θα τους σηκώσει.

Σε ένα πολιτισμένο κράτος, όταν μια δημόσια υπηρεσία θέλει ένα χαρτί-πληροφορία από μια άλλη δημόσια υπηρεσία, πρέπει από μόνη της να πράττει τις απαραίτητες ενέργειες για την απόκτησή της, έτσι ώστε ο πολίτης να μη ταλαιπωρείται…

Άρση μονιμότητας: Για να γίνει αυτό, να δούμε πως θα τρέχουν να εξυπηρετήσουν. Αλλά σιγά μη συμβεί αυτό, δεδομένου της κατάστασης στην Ελλάδα. Αλλά θα μου πείτε ότι αυτό είναι το λιγότερο.

Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα γιατί το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όπου το κεφάλι ή τα κεφάλια είναι μέλη κάποιας λέσχης Bilderberg από όπου παίρνουν εντολές. Αλλά τι να λέω, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα αν δε γίνει κάτι……

Τί αλλάζει, τι μας ξενερώνει, τι γουστάρουμε και τι μας προβληματίζει όσο περνάνε τα χρόνια, όσο οι απαιτήσεις για λιγότερους ρύπους αυξάνουν και όσο οι τιμές γίνονται ακόμη πιο δυσανάλογες με τους μισθούς μας…

Ποιά είναι γενικότερα η γνώμη μας για αυτή το τετράτροχο gadget, που τόσο πολύ αγαπάμε να μισούμε, το αυτοκίνητο!

Μου έχει κάνει εντύπωση που δεν έχει πάρει θέση η Εκκλησία στο θέμα, δεδομένου της περιουσίας που κατέχει.

Δεν πρέπει η εκκλησία να συμβάλει στην αποπληρωμή του χρέους;

Μιλώντας στη Realnews, ο κ. Ιερώνυμος αναφέρει ότι η εκκλησία έχει υπό τη σκέπη της περίπου δέκα χιλιάδες ΝΠΔΔ, τους ναούς, με αυτόνομη οικονομική διαχείριση, και δηλώνει ότι δεν είναι αντίθετος να φορολογηθούν αυτά με το λογιστικό προσδιορισμό, εσόδων μείον εξόδων βάσει των βιβλίων τους.

Αντί να πείτε κιόλας, να δώσουμε χρήματα να βοηθήσουμε τον Ελληνικό λαό-την Ελλάδα μιλάτε για….., αλλά βέβαια εφόσον έχετε μάθει να τα παίρνετε τόσα χρόνια είναι δύσκολο να δώσετε τώρα…
Δεν θα έπρεπε εφόσον η Ελλάδα πάσχει οικονομικά, να μην πω και ηθικά κ.α. γιατί δεν είναι της παρούσης, να βοηθήσετε εφόσον είστε κι εσείς Έλληνες; Ή μήπως δεν…;

Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εκτιμά «Αντισυνταγματική» τη φορολόγηση της Εκκλησίας.
Δεν αναφέρει πουθενά να δώσει χρήματα για να βοηθήσει…

Αντιδρά ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος στη φορολόγηση των εσόδων της Εκκλησίας
Τι θα έκανε;

Εκκλησία της Ελλάδος. Εμφύλιος για τους φόρους.

Αν και οι περισσότεροι μένουμε πίσω στη Λήμνο να τρώμε ακτινοβολία από τα ραντάρ…. αλλά τι να κάνουμε αυτά έχει ο στρατός κάποιοι λελέβουν νωρίτερα!!!!

Καλή αντάμωση και υπομονή…

Βίτσ μαύρη πέτρα δεν ευρήκα…

Ελπίζουμε του χρόνου να είμαστε σπίτια μας και όχι σε κάποιο φυλάκιο ή σκοπέτο…

Μια ιστορία θα σας πώ κι ανοίξετε τα αυτιά σας::

[31/12/09] Περιμέναμε να αλλάξει ο χρόνος, είχαμε παραγγείλει φαγητό, είχαμε περάσει κρυφά και κάτι ποτά και όλα μια χαρά (σχετικό είναι το μια χαρά γιατί ήρθε έφοδος και μας έπιασε με ένα μπουκάλι βότκα και μας τα ψάλανε, τα ουϊσκια δεν τα βρήκαν).
Έλα μου ντε που έπρεπε μετά να πάω σκοπιά 2-4 (γερμανικό νούμερο).
Τι να κάνω, πήγα με το ζόρι, άκουγα να γλεντάνε, φωνές από έξω κι εγώ μέσα…
Κοιμάμαι 3 ώρες μετά και πάλι ξύπνημα να πάμε για φρουρά (κοινώς να πούμε ότι δεν αντιμετωπίσαμε τίποτα κατά τη διάρκεια της σκοπιάς) και μετά βουρ για καθαριότητες κατόπιν αναμονή για σκοπιά 10 με 12 το πρωί…

Εγώ με 3 (ουσιαστικά 2.30) ώρες ύπνο με τι όρεξη να πάω στη σκοπιά….
Πήγα με τα χίλια ζόρια αλλά μετά έφαγα ένα «μπιφτέκι» να με το συμπάθιο (ήρθε βλέπετε ο ταξιάρχος στο στρατόπεδο και κάνανε γιορτή στα μαγειρεία με κουλούρες, φαγητό, κάλαντα, τα συνηθισμένα και ξεχάσαν να με αλλάξουν και έκανα 1 ώρα παραπάνω στη σκοπιά και έλεγα γαμώ το κέρατό σας μέσα, μου ερχόταν (κατά τη διάρκεια της 1 έξτρας ώρας) να πάρω το όπλο και να πάω μέσα στα μαγειρεία, να το οπλίσω και να τους φωνάξω «βρε γ**ω το κέρατό σας μέσα θα έρθετε να μας αλλάξετε μη σας πάρει ο διάολος τις γιορτές…» αλλά ευτυχώς που δεν το έκανα γιατί τώρα δεν θα τα διαβάζατε αυτά…

Τελικά ούτε ταξίαρχο είδα ούτε κανέναν είχαν φύγει όλοι (μασαμπουκώσανε και την κάνανε).

Και το ωραίο της υπόθεσης ποιο ήταν; Την ημέρα εκείνη είχα έξοδο από της 11 ώρα και τελικά με αυτά και εκείνα βγήκα 2 ώρα…

Καλά εμπήκε το 2010…

Πλέον, βρίσκεται ψηλά, μας βλέπει και χαμογελάει όπως έκανε πάντα.

Όλοι οι φίλοι του Αλέξανδρου θέλουμε να εκφράσουμε τα θερμά συλλυπητήρια μας στην οικογένεια και τους συγγενείς του.

Θα σε θυμόμαστε για πάντα αδερφέ….

Πόντος έν’, άστρον φωτεινόν

Ο Αλέξης ηταν πραγματικά αυτό που λέμε καλό παιδί, όσο τα σκέφτομαι, ποτέ δεν θυμάμαι να είπε κάτι που να με πείραξε ή να με πρόσβαλε… Θυμάμαι αυτό το υφάκι που έπαιρνε όπως στη φωτογραφία ποιο πάνω και γελάω, α ρε Αλέξανδρε…
Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα πάρτυ που κάναμε στη La Rochelle, το κρασί La Guignette που του άρεσε πολύ (έχω κρατήσει ένα μπουκάλι, δεν προλάβαμε να το πιούμε μαζί, αλλά του υπόσχομαι να μαζευτούμε όλοι από την παλιοπαρέα και να το πιούμε για εκείνον), ότι τα σπάσαμε στο πάρκο λίγες μέρες πριν την επιστροφή στην πατρίδα (ακόμα θυμάμαι τα σπασμένα και τους χορούς που είχαμε κάνει… του άρεσε πολύ «τα γενέθλια» του Μπικάκη…).
Θυμάμαι που είχαμε μαγειρέψει μια φορά στο σπίτι του στο Ηράκλειο κοκκινιστό με Ρίζι και το το κρέας ήτο μισοάβραστο, χαχαχα και άλλα ωραία, τα θυμάμαι και γελάω.
Ακόμα θυμάμαι το βλέμα του (κι αυτός το δικό μου) όταν μας είπε η Κωνσταντίνα ότι έχει ένα κοριτσάκι, χαχαχαχα.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες που τραβήξαμε από τη Γαλλία, που όπως μας έλεγε του άρεσε πάρα πολυ. (δεν έιχε και άδικο)

Του άρεσε τόσο πολύ στη Γαλλία που έφτιαξε κι ενα βιντεάκι με τις στιγμές που ζήσαμε εκεί.
La Rochelle Erasmus 2008

Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες από Ηράκλειο, Ρουμανία.

Φίλοι γράφτε κι εσείς όσα θυμάστε για τον Αλέξανδρο…

Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να δείτε τι είχε γράψει ο Αλέξανδρος στο Χέσε Μέσα.
Σχόλιο στο άρθρο: Σε διαρκή πάλη
Σχόλιο στο άρθρο: Χαίρε άπονε κόσμε!

Ο Κωνσταντίνος Πυροβολικό.

Ο Typhoun Τεθωρακισμένα.

O Τεό Τεθωρακισμένα.

O Ajk Ναυτικό.

Εγώ Διαβιβάσεις.

Στον ένδοξο στρατό μας βρίσκονται ήδη o Chronis αλλά και ο d3KnLi3s υπηρετώντας κάπου στον Έβρο ως τεχνίτης τηλεπικοινωνιών. Ίσως κάποιοι από εμάς να τους συναντήσουμε…

Ευχηθείτε μας λοιπόν, καλή θητεία!!!

Εκ των αρθρογράφων, φίλων του Χέσε Μέσα.

Υ.Γ.1 Φίλοι, εσείς που έχετε ήδη υπηρετήσει, δώστε μας καμιά συμβουλή…

Υ.Γ.2 Κοζίο, Προμηθέα, Μήτσο, Αλέξανδρε, Γιάννη, Tsepes,…  θα έλθει κι η σειρά σας, μη ζηλεύετε!!!

Υ.Γ.3 Φίλοι/ες και γνωστοί/ές παίρνετε κάνα τηλέφωνο, στέλνετε και κάνα μήνυμα.