Έχω κάποια βράδια να σε δω και περιμένω μέσα μου ένα άλογο τυφλό αγριεμένο
μη καπνίζεις τόσο σ’ αγαπώ και να προσέχεις
μη σε πάρει όνειρο λευκό και να μη τρέχεις

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις

Ένα τηλεφώνημα προχτές μη μου αλλάζεις
πάγωσε στα χείλια ο καφές μη με ξεχάσεις
μια φωτογραφία δυο διπλά και στην υγειά σου
δυο τσιγάρα όπως μια φορά κι όλα δικά σου

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις…

Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ και με πονάω
κόλλησαν οι δείχτες στο κενό και πού να πάω

Πόσο μου λείπεις
έχω κάποια βράδια να σε δω και περιμένω
πόσο μου λείπεις
μέσα μου ένα άλογο τυφλό αγριεμένο

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις…

Είναι οι στίχοι από το τραγούδι «Πόσο μου λείπεις», και το ερμηνεύουν οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Τάνια Κικίδη.

Θέλω να σπάσω την σιγουριά σου σε κομμάτια…
…και να στα ταΐσω αργά ένα-ένα
Θέλω να τα φτύσεις απεγνωσμένα αηδιασμένη…
…και να προσγειωθούν σ’ ότι περισσότερο εκτιμάς μες στη ζωή σου
Θέλω να δεις την ψευδαίσθηση μέσα στην οποία ζεις…
…και να γκρεμιστεί ο γυάλινος κόσμος γύρο σου σαν μια παραίσθηση της στιγμής
Θέλω να ξυπνήσεις ιδρωμένη στο κρεβάτι σου…
…και να ουρλιάξεις «εφιάλτης» τρομαγμένη
Θέλω εκείνη την ώρα να θυμηθείς τα λόγια μου…
…και να σκεφτείς αν αξίζει:
ότι αγαπάς μες στην ζωή σου, να το πουλάς για μια καινούρια αγάπη

Σαν ονείρου δύνη που κανένας δεν θέλει να θυμάται και να ελπίζει…

Σχηματίζοντας τα δρώμενα εις ένα διαπλανητικό εκκρεμές παράγεται διαυλική ταλάντωση. Μεταφέροντας την ταύτη ταλάντωση στο ενεργειακό μοντέλο σταθερούς απόληξης αταξίας, καταφέρνουμε να κεντρίσουμε την θέληση για αναζήτηση της ψυχής εν τω σώματι. Η ψυχή χωρίς αγάπη θέλοντας και μη, κερδίζει την ενσωματωμένη εις το σύμπαν μελανή φωνή βοώντος εν τη ολισθαίνουσα παλινδρομούσα γαία. Η γαία, διαμέσου πολλών υποσχόμενων ερωτήσεων απαντάται εις ένα και μοναδικό υπερφέρων άτομο αλληλεγγύης και θείας πρόνοιας. Η θεία πρόνοια μεγαλώνοντας το υπερφίαλο ασύμφορο και μη φυσικό για τον άνθρωπο μοντέλο ανοσιοτήτων ,καταφέρνει να φέρει εις πέραν αυτό δια το οποίο δημιουργήθηκε, το λεγόμενο μικροθεμέλιο της απαρχής της ζωής.

Δυνάμεθα εν πολύ ευκολία, να κατανοήσουμε την ομοιόμορφη σχηματισμένη χώρα των εν πολλά γενομένων συμβάντων διά δημιουργία ζωής, μόνο αν θεωρήσουμε τη θεία πρόνοια σαν το ένα και μοναδικό τεραστίων διαστάσεων θεμέλιο ζωής. Εις ταύτη χώρα οράμε την έλευση αρμάδας του προστάτη της γαίας, φέροντας εις αυτήν τη δημιουργία αποτελεσματικότητας και βιώσιμης καλλιέργειας του ανθρώπινου νου. Εν συνεχεία η απαρχή της κεντρικής ομοιότητας των μικρογεγονότων θεμέλιου όντως συνυπάρχει της αξίας διά κατανόηση του όρου χωρασφάλειας.

Εις το πέλαγος της θέασης του γεγονότος χωρασφάλειας, εισάγουμε έννοια πολιτισμικότητας και περιπλάνησης ομοιογενούς ασύγχρονου και φασματικού ετεροχρονικού συνεχούς διά την διεκπεραίωση της αμυντικής λειτουργίας συνόλου σιγής. Ως σύνολο σιγής δυνάμεθα θωρήσομε ένα πρόσωπο αλληλένδετο της φερεγγυότητας του ενός το οποίο ψάχνει το άπειρο για ενέργεια ισχύος και προσφερόμενης διά χτίσιμο νοημοσύνης. Μη ζώντας εις το πέλαγος ασφάλειας του ετεροχρονικού συνεχούς, συνειδητοποιούμε ότι κακώς πλην καλώς γεννάμε ιδέα διά το άτομό μας. Η μόνη λύση δια την φέρων εις αλήθεια, πραγματικότητα, υποστηρίζουμε την έλευση της προσφοράς του ανθρώπινου νου στο συμπαντικό σύνολο. Προσφορά γενόμενη ιδιοτελούς απασχόλησης και εγκεφαλικής ερμηνείας με στόχο την ολοκλήρωση της υποψηφιότητας διά έλεγχο του νου. Υποψήφιος μπορεί κάλλιστα να είναι ο κάθε άνθρωπος εις τον οποίο έχουν δοθεί τα κλειδιά της περιφρούρησης του αμυντικού συνόλου κυτταρικούς εμβέλειας του μυαλού.

Αν συντάξομε μια θεώρηση, το ασφαλές διά την νόηση αγάπης ενός ζευγαριού πρέπει να συνυπάρχει του μίσους δια την εγωκεντρική συμπεριφορά του, πρέπει να αναλύσομε την προσπάθεια του ατόμου για ένωση με το έτερο ήμισυ. Προσπάθεια που πολλές φορές δεν φέρνει αποτέλεσμα και που συνήθως χαλάει την στιγμιαία υπάρχουσα αθώα κατάσταση αγάπης και φιλίας. Η φιλία ενδέχεται να παίξει καθοριστικό ρόλο εις το απόλυτο δούναι της αγάπης. Βάσανο μεγάλο ενδέχεται η αγάπη να υπάρξει στο αποπροσανατολιστικό υπερπέραν του μεγαλείου ενός ανθρώπινου νου. Διά αυτό το λόγο δυνάμεθα πολλάκις εις αγάπη να ευρισκόμεθα. Είναι αυτή η ανάγκη η ολοκληρωτική ενεργειακή αποστολή της πολλά υποσχόμενης αιθερούσιας συνύρπαξης δυο ανθρώπων. Μήπως ρωτώντας την αδάμαστη διά πολλούς ενέργεια της αγάπης αν πρέπει να περικλείεται εις τα τοιχώματα της καρδιάς να πάρομε απάντηση στο αιώνιο ερώτημα του τι συμβαίνει με αυτή την πάλη διά την μη επικράτηση του εσωτερικού και πανάρχαιου ενστικτώδους διά έρωτα;

Το εν δυνάμει εις τα κατώφλια του έρωτα ένστικτο αγάπης κυριαρχεί της απεραντοσύνης της υπέργειας γέφυρας ουρανού και γης. Διά την εύκολη επικράτηση της αγάπης έναντι του έρωτα θα πρέπει η ομοιόσφαιρη δημιουργικότητα να λούζετε φωτός επικράτεια.

Η εν γένει επικράτηση της εσωτερικής δύναμης διά απόκτηση της εξωτερικής εσωστρέφειας του ατόμου συνίσταται σε ολοκληρωτική απαρχή του γεγονότος ασφάλειας έρωτα. Θεωρώντας τον έρωτα ως το μέτρο σύγκρισης της αγάπης μεταξύ δύο ατόμων είμεθα εις θέσην να αξιολογήσουμε την ανασφάλεια των δύο εις έρωτα εβρισκομένων νέων.