Ελπίζουμε του χρόνου να είμαστε σπίτια μας και όχι σε κάποιο φυλάκιο ή σκοπέτο…

Μια ιστορία θα σας πώ κι ανοίξετε τα αυτιά σας::

[31/12/09] Περιμέναμε να αλλάξει ο χρόνος, είχαμε παραγγείλει φαγητό, είχαμε περάσει κρυφά και κάτι ποτά και όλα μια χαρά (σχετικό είναι το μια χαρά γιατί ήρθε έφοδος και μας έπιασε με ένα μπουκάλι βότκα και μας τα ψάλανε, τα ουϊσκια δεν τα βρήκαν).
Έλα μου ντε που έπρεπε μετά να πάω σκοπιά 2-4 (γερμανικό νούμερο).
Τι να κάνω, πήγα με το ζόρι, άκουγα να γλεντάνε, φωνές από έξω κι εγώ μέσα…
Κοιμάμαι 3 ώρες μετά και πάλι ξύπνημα να πάμε για φρουρά (κοινώς να πούμε ότι δεν αντιμετωπίσαμε τίποτα κατά τη διάρκεια της σκοπιάς) και μετά βουρ για καθαριότητες κατόπιν αναμονή για σκοπιά 10 με 12 το πρωί…

Εγώ με 3 (ουσιαστικά 2.30) ώρες ύπνο με τι όρεξη να πάω στη σκοπιά….
Πήγα με τα χίλια ζόρια αλλά μετά έφαγα ένα «μπιφτέκι» να με το συμπάθιο (ήρθε βλέπετε ο ταξιάρχος στο στρατόπεδο και κάνανε γιορτή στα μαγειρεία με κουλούρες, φαγητό, κάλαντα, τα συνηθισμένα και ξεχάσαν να με αλλάξουν και έκανα 1 ώρα παραπάνω στη σκοπιά και έλεγα γαμώ το κέρατό σας μέσα, μου ερχόταν (κατά τη διάρκεια της 1 έξτρας ώρας) να πάρω το όπλο και να πάω μέσα στα μαγειρεία, να το οπλίσω και να τους φωνάξω «βρε γ**ω το κέρατό σας μέσα θα έρθετε να μας αλλάξετε μη σας πάρει ο διάολος τις γιορτές…» αλλά ευτυχώς που δεν το έκανα γιατί τώρα δεν θα τα διαβάζατε αυτά…

Τελικά ούτε ταξίαρχο είδα ούτε κανέναν είχαν φύγει όλοι (μασαμπουκώσανε και την κάνανε).

Και το ωραίο της υπόθεσης ποιο ήταν; Την ημέρα εκείνη είχα έξοδο από της 11 ώρα και τελικά με αυτά και εκείνα βγήκα 2 ώρα…

Καλά εμπήκε το 2010…